Dagvoorzitter mw. W. Bolta gaf aan dat heel veel mensen hebben gereageerd op de uitnodiging voor de GGG-ledendag en dat de ruim 120 aanwezigen zo’n beetje alle windstreken van Nederland vertegenwoordigen. Bolta stak haar enthousiasme niet onder stoelen en banken: “Vandaag gaan we er met z’n allen voor; deze dag wordt één groot feest.”
Dagvoorzitter mw. W. Bolta. Hierna gaf zij het woord aan mr. P.A.W. Bijleveld, algemeen manager van de RAZ, die zijn toehoorders voorstelde ‘alle hoeken van de zaal te laten zien.’ Uiteraard niet in figuurlijke zin, maar letterlijk, door per zaalhoek op een rolposter te wijzen die een kerntaak van de organisatie uitbeeldt. Zo kwamen in vogelvlucht de RAZ, ECR, ECT Vakanties en het GGG-lidmaatschap aan bod.
Landelijke dekking RAZ in ontwikkeling
Vervolgens hielden service- en zorgadviseur mw. S. Spierenburg en teamleider ambulante zorg Utrecht dhr. C. van Loo een gezamenlijke inleiding over de werkwijze van de stichting RAZ, met name op het gebied van de ambulante service en zorg en het principe van ‘levensbestendig wonen’ dat hierin een centrale plaats neemt. Na afloop stelde men een groot aantal vragen, bijvoorbeeld over de landelijke dekking van het service- en zorgpakket van de RAZ. Dhr. Bijleveld legde uit dat er sprake is van een landelijke AWBZ-erkenning, maar dat het werkgebied voorlopig nog vanuit vijf locaties wordt bestreken en dat een landelijke dekking nog in ontwikkeling is. Een andere vraag betrof de uniciteit van de RAZ; waarin onderscheidt zij zich van andere zorgaanbieders? Dhr. Bijleveld: “Natuurlijk zijn er veel overeenkomsten met andere zorgaanbieders, maar er zijn wel degelijk ook verschillen. Zo gaan wij tot het einde door voor ‘thuis’, waarbij verhuizen naar een verzorgings-/verpleeghuis niet nodig is en de gezinssamenstelling in stand kan blijven.”
Met ruime 120 GGG-leden een volle bak in de Jan van Breemenzaal op ECR ‘Groot Stokkert’..Weinig opvang voor mensen met een beperking
Zoals gezegd kwamen de deelnemers aan de GGG-ledendag uit alle windstreken van Nederland, en ook hun motivatie voor deelname aan deze dag bleek heel verschillend. Neem bijvoorbeeld mw. Shanna van de Zwet uit Zandvoort, met 24 jaar een van de jongste GGG-leden. Zij verblijft op ECR ‘Groot Stokkert’ ter overbrugging van de vakantieperiodes. Mw. Van de Zwet: “Drie, vier jaar geleden ben ik op zoek gegaan naar geschikte locaties waar ik tijdens vakantieperiodes tijdelijk onderdak zou kunnen vinden. Het heeft mij veel hoofdbrekens gekost iets goeds te vinden, maar uiteindelijk heb ik via internet deze locatie ontdekt.
Mw. Shanna van de Zwet: “Ik verblijf op ECR ‘Groot Stokkert’ om de vakanties te overbruggen.”
Ik heb een spierziekte, ben afhankelijk van een rolstoel en heb ook zorg nodig. Dan blijkt er in Nederland ontzettend weinig opvangmogelijkheden te zijn voor mensen als ik. Zo is er bij mij in de buurt in Zandvoort wel een opvanghuis, maar daar zitten meestal lichamelijk en verstandelijk gehandicapten door elkaar, met de laatste groep vaak in de meerderheid. Daar pas ik als persoon niet goed tussen, en ook niet qua activiteiten die daar op een te laag niveau worden aangeboden. Hier op Groot Stokkert zit ik beter op m’n plek, weliswaar zijn de meeste mensen veel ouder dan ik, maar dat vind ik niet erg.”
Mw. Van de Zwet heeft een persoonsgebonden budget voor (tijdelijk) verblijf, na de voorjaarsvakantie gaat zij weer terug naar huis en naar de Universiteit van Amsterdam, waar zij de studie bio-exacte wetenschap volgt. “Het liefst had ik een medische studie gekozen, maar de co-schappen die je dan moet doen, kan ik helaas niet aan. Gelukkig biedt de UvA mij de mogelijkheid om per halfjaar één vak per keer te doen, het hele studiepakket tegelijk doen, zou voor mij te zwaar zijn. Wat ik trouwens wel een nadeel van mijn verblijf op ECR ‘Groot Stokkert’ vindt, is dat ik heel graag voor mijn studie op mijn laptop zou willen werken, maar helaas is draadloos internetten hier niet mogelijk.”
“Deze GGG-ledendag vind ik een prima initiatief”, zegt Shanna van de Zwet tot slot. “Je wordt goed geïnformeerd over de mogelijkheden die de RAZ nu biedt en die zij van plan is in de toekomst te gaan bieden. Ik begrijp nu wel dat uitbreiding naar Zandvoort niet binnen afzienbare tijd wordt gerealiseerd. Welke workshop ik ga doen? Ik ben van plan om naar ‘creatief’ te gaan.”
Vrijwillig mee als reisbegeleider
De heer Henk Wijnen, 61 jaar en woonachtig in Nijmegen, is al jarenlang vrijwilliger van het Reumafonds. Wijnen: “Sinds ik twee jaar geleden met de VUT ging, is het door ander vrijwilligerswerk er niet meer van gekomen, maar voorheen ging ik regelmatig een of twee keer per jaar als reisbegeleider mee met de aangepaste vakanties van het reisbureau Reumafonds. Ik vond het belangrijk om mensen met een functiebeperking een plezierige vakantie te bezorgen omdat ik weet dat het voor hun vaak niet eenvoudig is om op vakantie te gaan. Toen ik nog werkte, spaarde ik daarom al mijn ATV-dagen op om vervolgens zonder problemen een week vrijaf te kunnen nemen.”
De RAZ is (nog) niet actief in Nijmegen, weet dhr. Wijnen. “Ik ben uit nieuwsgierigheid hiernaartoe gekomen. Via brieven die in het recente verleden ook naar de vrijwilligers zijn gestuurd, heb ik me wel een beeld gevormd van deze zorgorganisatie, maar ik wilde toch meer weten. Wat is en doet de RAZ? Hoe zitten het Reumafonds en de (reuma)vakantiereizen daarin? In die zin heb ik na deze bijeenkomst wel het een en ander opgestoken. Bijvoorbeeld dat de RAZ vooralsnog regionaal, in Midden-Nederland, opereert en wellicht door groei op termijn ook bij Nijmegen uitkomt.”
Persoonlijk hecht dhr. Wijnen niet zo veel waarde aan zijn GGG-lidmaatschap. “Als vrijwilliger ben ik dit jaar kosteloos GGG-lid, maar in de praktijk zal ik er verder niet veel mee doen. Wat niet wegneemt dat dit soort ledendagen op zichzelf nuttig en interessant zijn. Maar als u het mij niet kwalijk neemt, ga ik nu op weg naar de workshop ‘Boekbespreking Wie is er voor mij?’
Dhr. Hans Woudt: “Ik vind het belangrijk dat de RAZ sterk de nadruk legt op het zo lang mogelijk thuis blijven wonen van cliënten.”
Viersterren voor ECR ‘Groot Stokkert’
De heer Hans Woudt, 71 jaar komt uit Hattem; voor hem is de GGG-ledendag in het naburige Wapenveld een ‘thuiswedstrijd’. Woudt: “Groot Stokkert is hier algemeen bekend als het vakantiecentrum van het Reumafonds. Samen met mijn vrouw ging ik hier wel eens dineren in het Grand Café. Op een dag heb ik uit een van de rekken een informatiefolder over het GGG-lidmaatschap meegenomen en hebben we ons ook daadwerkelijk als GGG-lid aangemeld. Uit voorzorg, want we zaten eerst bij Zorgzaam in Apeldoorn. En dat is te ver weg voor als er iets met een van ons gebeurt. Onze kinderen wonen in het buitenland, op hen kunnen wij dus ook niet terugvallen. Het leek ons dus beter om de ambulante (ver)zorg(ing) dichter bij huis te zoeken. En als ik zie welke mogelijkheden ECR ‘Groot Stokkert’ zoal kan bieden aan thuiszorg, herstel- en revalidatieprogramma’s en zorghotelservices, dan zitten we hier prima.”
Dhr. Woudt vindt het belangrijk dat de RAZ sterk de nadruk legt op het feit dat cliënten zo lang mogelijk thuis kunnen blijven wonen. “Ik was nieuwsgierig wat de RAZ is en doet, en daar ben ik na vandaag wel achtergekomen. Verder wil ik nog graag kwijt dat ik de situatie op ECR ‘Groot Stokkert’ de laatste jaren sterk verbeterd vind. Het Grand Café/restaurant is fantastisch opgeknapt, het hotel heeft onlangs een viersterren-indeling gekregen, het personeel is zeer voorkomend en vriendelijk en er wordt het gehele jaar door van alles en nog wat georganiseerd. Vandaar dat wij elke maand met familie en/of vrienden met veel genoegen naar ECR ‘Groot Stokkert’ gaan om er uitgebreid te dineren.”
Mw. Johanneke Wuister: “Ik kijk erg uit naar onze een nieuwe, volledig aangepaste woning.”
Bijtanken voor nieuwe energie
Mw. Johanneke Wuister, 31 jaar en woonachtig in Kampen, is niet specifiek voor de GGG-ledendag op ECR ‘Groot Stokkert’, maar vindt het wel erg leuk dat er van alles gaande is. Wuister: “Ik zal er zeker hier en daar wat van meepikken, maar ik verblijf hier vooral om een andere reden. Anderhalf jaar geleden ben ik in deze rolstoel terecht gekomen en werd het wonen in een te kleine, onaangepaste flat een stevig probleem. Mijn echtgenoot vangt mij als mantelzorger weliswaar fulltime op, maar om de zoveel tijd wordt het ons beiden een beetje te veel. Om hem en mezelf te ontlasten, verblijf ik heel regelmatig op ECR ‘Groot Stokkert’. Het voelt als mijn tweede thuis. Er wordt wel eens gezegd dat ik hier zo langzamerhand tot het meubilair behoor. Als ik wegga, vraagt het personeel wanneer ik weer terug kom. Dat doet mij erg goed; ik voel mij welkom hier.
De aanleiding tot mijn verblijf hier is natuurlijk erg vervelend, maar mijn man en ik knappen er ontzettend van op, kunnen nieuwe energie tanken om er weer een tijdje tegenaan te gaan.
Mw. Wuister krijgt half maart gelukkig een nieuwe, volledig aangepaste WVG-woning aangeboden. “Daar kijk ik inderdaad erg naar uit; brede deuren, geen drempels meer, noem alles maar op. Tot half maart zit ik hier ter overbrugging naar de nieuwe woonsituatie. Ik heb het hier overigens best naar mijn zin, hoor. Het is een heel mooie, tijdelijke oplossing.”
Een cijfer 9
De heer Jilke en mw. Tietje Dijkstra uit het Friese Surhuisterveen komen al vanaf de oprichting van het vakantiecentrum van het Reumafonds naar Groot Stokkert om daar de vakantie door te brengen. Dhr. Dijkstra: “Vanaf het moment dat de eerste bungalow werd opgeleverd, hebben we hier onze vakantie doorgebracht. Toen onze kinderen nog klein waren, gingen ze gewoon met ons mee; ook voor hun was hier van alles te doen. En nu de kinderen de deur uit zijn, blijven we met z’n tweeën hier naar toe komen; zo hebben we ook de komende maand juli onze vakantie geboekt.”
De familie Dijkstra: “”Het is best een beetje jammer dat de vertrouwde sfeer op ECR ‘Groot Stokkert’stukje bij beetje aan het verdwijnen is.”
Mw. Dijkstra vult aan: “We zijn natuurlijk ook wel eens ergens anders op vakantie geweest, maar nergens was alles zo perfect geregeld voor mensen met een functiebeperking als hier. Accommodaties kunnen dan wel zeggen dat ze alles goed voor elkaar hebben voor de gehandicapte vakantieganger en zo’n blauw rolstoelvignet op de deur hebben hangen, maar zelf heb ik vaak ervarem dat lang niet alles soepel is geregeld.”
“Voor een paar dagen is dat niet erg”, zegt dhr. Dijkstra, ‘maar wel als je daar twee, drie weken moet verblijven. Op ECR ‘Groot Stokkert’ is alles perfect geregeld voor mensen met een functiebeperking. En de sfeer is bovendien uitstekend; je bent in alles heel vrij; niets moet of is verplicht. En het personeel is uiterst vriendelijk en behulpzaam. Als we een cijfer zouden moeten geven, komen we uit op een dikke negen.”
De landelijke GGG-dag is de eerste bijeenkomst die onder de vlag van de RAZ is georganiseerd. Wat vindt de familie van de jongste ontwikkelingen op ECR ‘Groot Stokkert’?
Dhr. Dijkstra: “Ik vind het bijzonder positief dat we de laatste tijd uitgebreid worden geïnformeerd over wat er op ECR ‘Groot Stokkert’ en bij RAZ/ECR zoal gebeurt. Ook deze GGG-dag is een goed initiatief om mensen te informeren over de (on)mogelijkheden van het GGG-lidmaatschap.”
“Ik wil nog wel één ding zeggen wat ik jammer vind”, vult mw. Dijkstra glimlachend aan. “We ontvingen laatst een uitnodiging voor een Fries Elfstedendiner. Daar hadden wij als rasechte Friezen natuurlijk wel oren naar. Maar toen bleek dat dat diner in Zeist en Amersfoort plaatsvond; dat was voor ons qua reistijd natuurlijk niet te doen. Erg jammer!” Dhr. Dijkstra: “Maar ik heb gehoord dat ze hier op ECR ‘Groot Stokkert’ misschien ook mee gaan doen met de themadiners. Als dat zo is, dan heb ik die vijf kwartier reistijd daar wel voor over en zullen wij er zeker aan meedoen.”
De familie constateert wel een behoorlijke verschuiving in de aard van het verblijf op ECR ‘Groot Stokkert’. Dhr. Dijkstra: “Lange tijd kwam je hier steeds dezelfde mensen tegen en met een aantal van hen bouwde je in de loop der jaren een hechte vriendschap op. De vakantie was tegelijkertijd een soort reünie, zeg maar. Maar nu is het eerder uitzondering dan regel als je een kennis of vriend aantreft. Dat komt omdat Groot Stokkert steeds meer mensen met andere zorgbehoeften aantrekt. En waarschijnlijk zullen de fors gestegen verblijfskosten er ook aan hebben bijgedragen dat sommige mensen hebben afgehaakt. Ik zie dat niet per se als een negatieve ontwikkeling – iedereen die zorg nodig heeft, moet op ECR ‘Groot Stokkert terecht kunnen – maar het is aan de andere kant best een beetje jammer dat de vertrouwde sfeer stukje bij beetje aan het verdwijnen is.”